Συναντιόμαστε στο "2ο Φεστιβάλ για το νερό και τα κοινά αγαθά"

Με οικογένεια

Η νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους: 

"Father, Mother, Sister, Brother"

~.~

   Κατά βάθος μια κατανομή των ταινιών θα μπορούσε να είναι αυτές «χωρίς οικογένεια» και εκείνες «με οικογένεια», για να θυμηθούμε μια παιδικόστροφη λογοτεχνία με ευρεία απήχηση. Oι ιστορίες των κινηματογραφικών αφηγήσεων, χονδρικά, πηγαίνουν από τα ενδότερα της οικογενειακής φωλιάς μέχρι το υπαίθριο θύραθεν πεδίο και τα διακυβεύματά του. Κανένα από τα δύο πεδία δεν εγγυάται μια μόνιμη ασφάλεια‒ και άρα οι μεταπτώσεις του είναι δραματουργικά πρόσφορες μέχρι να οδηγήσουν στη λύση της τελικής κάθαρσης. Οπότε, βλέπουμε το ένα να λειτουργεί ως λογικοφανές άλλοθι του άλλου (πώς δ’ ου άλλωστε;): έξω από τους θαλπερούς κόλπους της οικογένειας εγκυμονεί το κακό του κόσμου, ή μήπως οι πνιγηρές αναθυμιάσεις της οικογενειακής εγγύτητας θα μπορούσε να είναι θανατηφόρες;

   Συνεπεία των κοινωνικών αλλαγών και της μεταβολής αντιλήψεων ο μοντέρνος κινηματογράφος κλίνει ασμένως προς τη δεύτερη εκδοχή: η οικογένεια είναι ένας τοξικός πόλος, εν δυνάμει παραγωγός παραλυτικών καθηλώσεων, μιμητικής αναπαραγωγής εξουσιαστικών προτύπων και βίας, ένα διά βίου μιμητικό αποτύπωμα σχέσεων εξουσίας και ένας σταθερός διασταθμός της διαιωνισμένης κοινωνικής παθογένειας, ένας αναμεταδότης ιδεολογικής παραγωγής: άρα εγκλωβισμός, τόσο πραγματικός όσο και συμβολικός, γεννητόρων και τέκνων εντός του.

   Όλο το παραπάνω φορτίο καλλιεργήθηκε και αξιοποιήθηκε από τον αμερικανικό ιδίως κινηματογράφο και εκτέθηκε «ξεδιάντροπα» στα μάτια ενός κοινού που το βλέπει ή υποσυνείδητα το παραδέχεται ως καθεστηκός δεδομένο, αλλά, αφετέρου, εξακολουθεί να ομνύει στις αξίες της παραδοσιακής ή λιγότερο παραδοσιακής (πατριαρχικής;) οικογένειας. (Ποιος σατανάς μίλησε για την «κοινωνία των αδελφών»…;).

   Αυτά θεωρώ κάποια σχηματικά προαπαιτούμενα για την προσέγγιση της ταινίας του Τζιμ Τζάρμους Father, Mother, Sister, Brother: και είναι από τις λίγες φορές που με βρίσκει σύμφωνο η απαράλλακτη διατήρηση του πρωτότυπου τίτλου. Οι συγγενικοί αυτοί προσδιορισμοί, από τους αρχαιότερους στον ινδοευρωπαϊκό γλωσσικό χώρο, όπως και από τους λιγότερο αμφίσημους, ελάχιστα «επιτελούνται» γλωσσικά, επιβεβαιώνονται δηλαδή ως γλωσσικές προσφωνήσεις μεταξύ των προσώπων της ταινίας: είναι γνωστόν ότι με το πέρασμα του ηλικιακού χρόνου, εκ μέρους των παιδιών ιδίως δεν υφίσταται ανάγκη να επιβεβαιωθούν ως σχέσεις μέσω προσφωνήσεων εντός της οικογενείας, πολλώ μάλλον όταν οι καταστάσεις που περιγράφονται στις δύο πρώτες ιστορίες της ταινίας (αυτή αποτελείται από τρεις ξέχωρες ιστορίες) είναι ιδιάζουσες, εκτός των άλλων και λόγω της σπάνιας συχνότητας κατά την οποία συμβαίνουν). Το «μαμά», «μπαμπά» εκ μέρους των παιδιών δεν είναι, βέβαια, μια απλή κλητική προσφώνηση. Αποδίδει, εκτός των άλλων, και έναν φόρο συμβολικής, συγκινησιακής θα λέγαμε, υποτέλειας, εξάρτησης, επιβεβαίωσης, ανανέωσης συμβολαίου, έκκλησης για μια διά βίου και, βάσει ενός εγγενούς απαράγραπτου δικαιώματος, αποκλειστικότητα: μόνο με τα αδέλφια μου, και αν, θα μπορούσα να μοιραστώ το προνόμιο τούτου του δικαιώματος!

   Είναι χαρακτηριστικό ότι οι τρεις οικογένειες που παρουσιάζονται στην ταινία είναι «λειψές»: στην πρώτη λείπει η μητέρα, στη δεύτερη ο πατέρας, ενώ στην τρίτη, αμφότεροι έχουν αποβιώσει εξαιτίας ενός απρόβλεπτου αεροπορικού δυστυχήματος. Καμιά καθήλωση στον εκλιπόντα πάντως, καμιά Trauerarbeit, κι αυτό όχι μόνο επειδή τα ήθη του πένθους στον δυτικό κόσμο έχουν περιορισθεί διακριτικά και δραστικά: κατά τα φαινόμενα η απουσία του πατριαρχικού στυλοβάτη έχει αφήσει «περιθώρια ζωής», ή περιθώρια μιας «άλλης» ζωής: τώρα μπορούν τα παιδιά να «εκτροχιαστούν» από τα κοινωνικά ειωθότα χωρίς δισταγμούς. Σοφά ποιών ο Τζάρμους το υπονοεί αυτό, το αφήνει στο βάθος, χωρίς να το εμπλέκει δραστικά στη δραματουργία του. Πάντως, ούτως ή άλλως, οι τρεις ιστορίες δείχνουν μιαν απόπειρα να επανασυγκολληθεί το κέλυφος της οικογενειακής φωλιάς, είναι, κατά βάθος, μια διαδρομή προς την, έστω οριστικά, χαμένη οικογενειακή εστία. Κι αυτό το οριστικό είναι που πραγματεύεται, ή διαπραγματεύεται, ο σκηνοθέτης: μπορεί να υπάρξει οικογένεια αφότου διαλυθεί, αφότου εξελιχθεί ακολουθώντας την πορεία των μελών της;

   Τρεις ιστορίες παρουσιάζονται στην ταινία: οι σχέσεις γονείς-παιδιά είναι παρούσες και στις τρεις. Όχι όμως, επιφανειακά τουλάχιστον, κατά παρόμοιο τρόπο και σε παρόμοιο τόπο. Στην πρώτη τα παιδιά, αγόρι και κορίτσι, έχουν απεξαρτηθεί πλήρως από τους γονείς, και μάλιστα δρομολογείται μια αντίστροφή εξάρτηση του πατέρα από το γιο (Άνταμ Ντράιβερ)­‒ όχι όμως εξίσου και από την κόρη. Ο σκηνοθέτης του Νεκρού έχει ανεβάσει την τέχνη του υπαινιγμού, τη δεξιότητα του ελάσσονος, αλλά έμφορτου σημασίας, γλωσσικού συμβάντος, σε υψηλό επίπεδο: καμιά μετωπική και θορυβώδης σύγκρουση, κανένας πάταγος αποκλεισμένου γεγονότος, μόνο αποκλίσεις σημαινουσών λεπτομερειών που παραπέμπουν σε βαθύτερες, ζωτικής σημασίας, διαφορές. Ο αμερικανικός κινηματογράφος έχει δώσει μερικές από τις καλύτερες στιγμές του προχωρώντας πάνω στις συντεταγμένες αυτών των σχέσεων. Αυτές όμως δεν ενδιαφέρουν τον Τζάρμους: τα οικογενειακά μυστικά, η κακοφορμισμένη οικογενειακή βία δεν είναι για τον αμερικανό σκηνοθέτη το μείζον ζητούμενο. Υπάρχουν μυστικά, χωρίς όμως καθοριστική δραματική βαρύτητα: στο τέλος ο φαινομενικά εγκαταλειμμένος και ενδεής πατέρας (που είναι ο Τομ Γουέητς ‒ αν δεν έχει αφήσει τον αυθεντικό εαυτό του να ανέβει στην επιφάνεια, τότε, ειλικρινά, έχει καταγάγει έναν υποκριτικό άθλο), αποδεικνύεται ότι έχει κρύψει μια ερωτική σχέση και ότι παρά τα φαινόμενα έχει περιθώρια για έκλυτη ζωή. Τα ψέματα του πατέρα μένουν χωρίς καμία δραματουργική λύση. Εξάλλου, αυτό αποτελεί ένα τρόπον τινά επιμύθιο της ταινίας: καμία δραματουργική σύγκρουση δεν λύνεται, όλες μετατοπίζονται για ένα απροσδιόριστο εξωφιλμικό μέλλον. Δεν πρόκειται για αφηγηματική τεχνική: είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που η αφηγηματική τεχνική συμπίπτει με μια κοσμοθεώρηση: εδώ εκείνην του «το μέλλον είναι πάντα ανοιχτό».

   Κι ενώ ο συνδυασμός πατέρας-γιος-κόρη χαρακτηρίζει την πρώτη ιστορία, ο συνδυασμός μητέρα-κόρη-κόρη έρχεται να τον αντικαταστήσει στη δεύτερη ιστορία. Είναι γνωστή η αντιζηλία μεταξύ γυναικών στην ίδια οικογένεια, όπως και γνωστή η αλληλεγγύη τους, εξάλλου‒ είτε αφορά σε γυναίκες-κόρες είτε σε μητέρα και κόρες. Εδώ περισσότερο από αλλού μέσα στην ταινία ο Τζάρμους αφήνει να ξεμυτίσουν οι ανταγωνισμοί, τα συμπλέγματα κατωτερότητας, η υποκρισία, αλλά και η μεροληψία των γονέων, της μητέρας εν προκειμένω, στις σχέσεις της με τα παιδιά της, πάντα υποδόρια και σε μια διαθλασμένη προοπτική. Η μία κόρη διαθέτει υπερπολυτελές αυτοκίνητο κατά τα λεγόμενά της, ενώ, από την άλλη, δεν έχει χρήματα να πληρώσει το ταξί της. Διαφορές που σημαίνουν κάτι, αλλά τι; η μια φέρνει λουλούδια στη μητέρα, η άλλη όχι. (Όπως στην πρώτη ιστορία ο ένας είναι πρόθυμος να βοηθήσει τον πατέρα, η άλλη όχι ‒ μήπως όμως μια απόλυτη ομοιότητα στάσης θα μας ωθούσε μοιραία να μιλήσουμε για την οικογένεια ως εργαστήρι ομοιογενοποίησης και ισοπέδωσης;) Και πάλι έχουμε τη νοσηρή οφθαλμαπάτη που χωρίζει τα μέλη μιας οικογένειας. Οφθαλμαπάτη του χρόνου, αλλά και υποχρέωση απέναντι στον χρόνο: το κάθε μέλος της οικογένειας οφείλει να έχει αλλάξει στον ενδιάμεσο χρόνο, και οφείλει να το αποδείξει αυτό. Η οικογένεια είναι ένας χώρος όπου όσο πουθενά αλλού η ροή του χρόνου γίνεται αντιληπτή. Μάνα και κόρες ζουν στην ίδια πόλη, στο Δουβλίνο, η ευκταία και ζητούμενη αλληλεγγύη και συντροφικότητα ήδη όμως ακυρώνεται από το γεγονός ότι δεν μπορούν να ανεχθούν η μία την άλλη στο ίδιο σπίτι, και συναντιούνται σπάνια κάθε χρόνο. Οι σακούλες με τα «καλούδια» που τους έχει ετοιμάσει και τους δίνει στο τέλος η μητέρα (η αειθαλής Σαρλότ Ράμπλινγκ) είναι μάλλον τα κτερίσματα μιας αναντίστροφης απουσίας, το αντίδωρο μιας μοιραίας μοναξιάς, παρά μια ευεργετική χειρονομία. Και, σίγουρα, δεν ξεθάβεται κανένα οικογενειακό μυστικό που θα μας έκανε να δούμε τους ήρωες διαφορετικά, ή θα έκανε τους ίδιους να δουν τον εαυτό τους διαφορετικά. Όχι οικογενειακά μυστικά, μόνο οικογενειακά «τικ». «Μην πειράζεις τα βιβλία της, ξέρεις ότι δεν της αρέσει να τα ανακατεύουν», λέει η μια κόρη στην άλλη. Ωστόσο, η μητέρα δημιουργός-συγγραφέας, σε αντίθεση με τις ρουτινιέρικες δουλειές των κοριτσιών της, υποδηλώνεται μόνο στιγμικά, χωρίς άλλες προεκτάσεις.

   Στην τρίτη ιστορία οι γονείς μπορεί να λείπουν παντελώς, μιας και έχουν σκοτωθεί, είναι όμως συμβολικά παρόντες μέσα από τα λεγόμενα των παιδιών, μέσα από τις φωτογραφίες τους και τα «φερτά» του χρόνου που έχουν ταξινομηθεί επιμελώς από τον γιο. Η παγωμένη Αμερική, με τη λίμνη στο βάθος, οι έρημοι δρόμοι του Δουβλίνου, σκηνικά των δύο πρώτων ιστοριών, έχουν αντικατασταθεί εδώ από το πολύβουο Παρίσι, όπου όμως οι συνένοικοι έχουν την αβρότητα να πουν έστω μια καλημέρα, όπου η διαχειρίστρια τους υπενθυμίζει με τη δέουσα γαλατική διακριτικότητα ότι πρέπει να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα. Οι γονείς έφυγαν αδόκητα αφήνοντας ξαφνικά στα παιδιά, σε τούτα τα δίδυμα κρεολά, την αμήχανη ελευθερία τους να διαχειριστούν την ορφάνια και τη μοναξιά τους. Εδώ η ταύτιση με τους γονείς είναι πολύ εντονότερη, μια ταύτιση που συμφύρεται με τη διασταύρωση των δύο αδελφών: εκείνος με τη μητέρα του, εκείνη με τον πατέρα της: μέσα από ένα παιχνίδι αντανακλάσεων ο καθένας βλέπει στον άλλον τον πατέρα και τη μητέρα που πρέπει να διεκδικήσει. Τα δύο αδέλφια πρέπει να μοιραστούν τη μοναξιά του επιζήσαντος, να διαχειριστούν το άχαρο κληροδότημα, υλικό και άυλο. Καμιά διάθεση μοιρασιάς και διεκδίκησης εντούτοις. Αυτό το στίγμα της αποδραματοποιημένης ορφάνιας είναι ό,τι αντιθέτει τους ήρωες της τρίτης ιστορίας με εκείνους των δύο πρώτων ιστοριών. Η αντισυμβατική λογική τους, όσο και να το θέλει, δεν μπορεί να πάει κόντρα στη δύναμη των συμβόλων. Δεν έχουν ανάγκη τα Rolex και τη Lexus, έχουν όμως ανάγκη τα οικογενειακά παραφερνάλια ως επιζήσαντες.

   Και στις τρεις ιστορίες υπάρχουν τρεις νεαροί σκέιτερς που διακόπτουν τη δράση κατά έναν συμβολικό, θα λέγαμε, τρόπο. Αυτός ο τρόπος επιτείνεται από το «αναιτιολόγητο» της παρουσίας τους και από την «αργή» κίνηση που συνοδεύει εν μέρει την κινηματογράφησή τους. Δεν θα είχε νόημα να ψάξουμε τι συμβολίζουν. Κανένα σύμβολο που σέβεται τον εαυτό του δεν θα το καταδεχόταν αυτό. Τα σύμβολα είναι τόσο ισχυρότερα όσο πιο ανεξήγητα είναι. Βέβαια, και τα σύμβολα έχουν τα συμφραζόμενά τους, ειδάλλως τείνουν να είναι αυθαίρετα σημεία: 

η νέα γενιά, αποδεσμευμένη από τη στατικότητα και τη στασιμότητα της κοινής διαβίωσης, οδεύοντας προς ένα άδηλο μέλλον, αποτελεί μιαν απάντηση (παρότι κανείς δεν τη ρώτησε) στην καθήλωση, στις φοβίες, στα συμπλέγματα της εδραίας οικογενειακής διαβίωσης. 

   Ό,τι κι αν περιέχουν αυτές οι συμβολικές σκηνές, με τη ριψοκίνδυνη κίνηση προς τα εμπρός, είναι σίγουρο ότι δεν συνιστούν μια κυριολεκτική απάντηση αλλά μια πρόκληση να σκεφτούμε τους κόμβους που ψηλαφεί η ταινία.

του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΤΣΟΓΙΑΝΝΗ

~.~

 Αναδημοσίευση από το περιοδικό 

Νέο Πλανόδιον

Ανάσταση χωρίς (Άγιο) Φώς

Χριστός Ανέστη και 

 Όμορφη Λαμπρή! 

 

   Διαβάστε ένα υπέροχο διήγημα  

του ΔΗΜΗΤΡΗ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΥ, 

που αναδημοσιεύουμε αυτούσιο 

από το έγκριτο περιοδικό Νέον Πλανόδιο

   

~~~

   

Το δικαστήριο δεν βρήκε το παραμικρό ψεύδος στην έρευνά μου-βιβλίο «Λύτρωση, Περί του Αγίου Φωτός», που κατέληξε στο τεκμηριωμένο συμπέρασμα ότι το Άγιο Φως ανάβει κάθε χρόνο με αναπτήρα. Στη δίκη, την οποία δεν κάλυψε κανένα μέσο ενημέρωσης, τέθηκε επιτέλους για πρώτη φορά σε εκπρόσωπο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, σε κοσμικό δικαστήριο, το ερώτημα των ερωτημάτων: «Μπορείτε να βεβαιώσετε με το χέρι στο Ευαγγέλιο ότι πρόκειται για θαύμα;» Απάντησε: «Το θαύμα το βλέπω στις χιλιάδες του κόσμου που συνωστίζονται εκεί, στις χιλιάδες του κόσμου που αναμένουν με προσμονή και με πίστη και με χαρά στην ελπίδα την οποία τους δίνει η παραλαβή του Αγίου Φωτός…» Άρα αρνήθηκε την εκ θαύματος κάθοδο της φλόγας στα κεριά του Πατριάρχη μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Ήταν μια ιστορική στιγμή. Επίσης, ο εκπρόσωπος τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας, μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμόθεος, στην ερώτησή μου αν μπορεί η Ελλαδική Εκκλησία να πάρει θέση για το θέμα απάντησε: «Είναι πολύ δύσκολο να ειπωθεί η αλήθεια στους πιστούς».

Απ’ τον ιστοχώρο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΙΚΑΚΟΥ*

Αν ο Θεός άναβε το Φως σε αυτούς, τότε είναι που δεν θα πίστευα!

@salonikios2012

 

Το ενδεχόμενο να μην καταστεί εφικτή η μεταφορά του Αγίου Φωτός στην Ελλάδα το φετινό Πάσχα, εξαιτίας της εμπόλεμης κατάστασης στη Μέση Ανατολή, άφησε ανοιχτό ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος.

https://orthodoxia.info

 

***

 

   Έδιναν κι έπαιρναν οι συζητήσεις στο καφενείο περί αφίξεως ή όχι του Αγίου Φωτός απ’ τα Ιεροσόλυμα πριν την Ανάσταση. Οι παλαιότεροι δεν ανησυχούσαν καθόλου. Θυμόνταν απ’ τα μικράτα τους τον παπά ν’ ανάβει το τρικέρι στην Άγια Τράπεζα με τα σπίρτα. Πίσω απ’ την κουρτίνα ήταν κι αυτοί, στο Ιερό μέσα, παπαδοπαίδια τότε – τα σαΐνια του δασκάλου και οι φωστήρες του κατηχητικού. Οι νεώτεροι έφτιαχναν σενάρια για τους Σιωνιστές και τους Μασόνους, τον πόλεμο που δέχεται πανταχόθεν η Ορθοδοξία.

 

   Κι η ώρα περνούσε…

 

   Λίγο πριν την Ανάσταση έφτασε κι ο παπάς. Σταμάτησε στο καφενείο να πει μια καλησπέρα και να πιει ένα ποτήρι νερό.

 

   Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή:

 

«Ήρθε το Άγιο Φως;»

«Θα έχουμε Άγιο Φως φέτος;»

«Γίνεται Ανάσταση χωρίς Φως;»

 

   Εκείνος έκατσε στην καρέκλα και ξεφύσαγε, όπως ο Καϊάφας προτού σκίσει τα ιμάτιά του. Γέρασε πια, του έπεσαν πολλά τα τρία σκαλιά του καφενείου που ανέβηκε, Γολγοθάς σωστός. Έβγαλε το καλυμμαύχι, λες κι αφαιρούσε τον ακάνθινο στέφανο. Ο ιδρώτας έτρεχε απ’ το μέτωπό του σαν του Ιησού πριν το Τετέλεσται. Τον σκούπισε μ’ ένα μαντήλι, που το πέρασε κι απ’ τα χείλη του, σαν σπόγγο βουτηγμένο στο ξίδι – έτσι που μόρφασε…

      Είχε μπει πια η Άνοιξη. Ζεστή βραδιά, σαν φτερούγα κοιμισμένου πουλιού σκέπαζε το χωριό. Χύμαγαν απ’ το παράθυρο τ’ αρώματα. Η ευωδιά της αλιφασκιάς έφτανε ζαλιστική, σαν επιτάφιο μύρο, ανακατωμένο με την αψάδα του θυμαριού και της θρούμπας. Άνοιγαν το στόμα οι κρίνοι κι έπιναν την ανάσα του δεντρολίβανου στα βελουδένια ποτήρια τους· ανάδευαν τις κίτρινες γλώσσες και νανούριζαν τ’ αποκαρωμένα έντομα που φώλιασαν εκεί, πασπαλισμένα απ’ την απαλότατη πούδρα τους.

 

   Ο παπάς μισόκλεισε ναρκωμένος τα βλέφαρα και εισέπνευσε τις μυρωδιές· τρεμόπαιξαν τα ρουθούνια του από αόρατους κόκκους γύρης και υγράνθηκαν τα μάτια του.

 

Ύστερα ξερόβηξε, να καθαρίσει την φωνή του.

 

   «Δεν ήρθε το Φως!» είπε απλά, λες κι έλεγε για τον καιρό: «θα βρέξει» ή «δεν θα βρέξει».

***

   Οι θαμώνες πάγωσαν, ακόμα κι αυτοί που δεν ανησυχούσαν πρωτύτερα.

 

«Και τώρα;» αναφώνησαν σχεδόν μαζί.

«Ε, τώρα… τίποτα!» είπε ο παπάς.

«Τίποτα;» επανέλαβαν εν χορώ οι άλλοι.

«Και πώς θα κάμουμε Ανάσταση, δέσποτα!» ρώτησε ο καφετζής, ακουμπώντας το ποτήρι με το νερό στο τραπέζι. 

 

   Εκείνος το στράγγιξε ως την τελευταία σταγόνα και σφόγγισε τα γένια του με την ανάστροφη του χεριού του.

 

«Όπως κάναμε όλες τις χρονιές», είπε και σηκώθηκε.

 

Κάποιος τον έπιασε απ’ το ράσο.

 

«Τι εννοείς “όπως όλες τις χρονιές”;»

«Όπως όλες τις χρονιές πριν αρχίσει το έθιμο της μεταφοράς», διευκρίνισε.

«Το… έθιμο; Δηλαδή…»

«Άστε τα λόγια και πάμε ν’ αναστήσουμε!» είπε ο παπάς, με ύφος που δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.

 

   Μπροστά εκείνος και πίσω οι άλλοι, έφτασαν στην εκκλησιά. Άναψαν τα φώτα και κατόπιν τα καντήλια και τα κεριά.

Σήμαναν την καμπάνα.

Άρχισε να συρρέει κι ο κόσμος…

 

   Η Ακολουθία ξεκίνησε:

«Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

«Ἀμήν».

«Δόξα σοι ὁ Θεός, δόξα σοι».

«Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον, Ἀγαθὲ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

«Ἀμήν. Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

 

   Η Ακολουθία εξακολουθούσε:

«Ἄφραστον θαῦμα! Ὁ ἐν καμίνῳ ῥυσάμενος, τοὺς Ὁσίους Παῖδας ἐκ φλογός, ἐν τάφῳ νεκρός, ἄπνους κατατίθεται, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν τῶν μελῳδούντων. Λυτρωτά, ὁ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ».

Κι εκεί, στο «Τέτρωται ᾍδης, ἐν τῇ καρδίᾳ δεξάμενος τὸν τρωθέντα λόγχῃ τὴν πλευράν…» η τάση χαμήλωσε, το ρεύμα διεκόπη, κι έφεγγαν μόνον τα κεριά και τα καντήλια.

   Ο κόσμος σάστισε. Ένα μούρμουρο απλώθηκε, που βαθμηδόν κατέπεσε, καθώς η αρχική έκπληξη μεταμορφώθηκε σε κατάνυξη.

 

   Ο ψάλτης συνέχισε με νέο ζήλο στην φωνή του:

«Νόμῳ θανόντων, τὴν ἐν τῷ τάφω κατάθεσιν, ἡ τῶν ὅλων δέχεται ζωή, καὶ τοῦτον πηγήν, δείκνυσιν ἐγέρσεως, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν τῶν μελῳδούντων. Λυτρωτά, ὁ Θεός εὐλογητὸς εἶ».

Αεράκι φύσηξε, το παράθυρο άνοιξε, εισέβαλαν αρώματα λουλουδιών από ολάνθιστους κήπους, μετατρέποντας την εκκλησία σε ζωντανό Επιτάφιο. Τα κεριά τρεμόπαιξαν, άλλα έσβησαν, τα καντήλια σάλεψαν, λες και κατέβαινε ολόκληρος ο ναός, σαν πλοίο που βυθίζονταν, στον Άδη.

 

«Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας, τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος· ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι».

 

   Πρόβαλε στην Ωραία Πύλη λαμπροφορεμένος ο ιερέας:

«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, καὶ δοξάσατε Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».

 

   Το βυθιζόμενο πλοίο του ναού ανέκρουσε πρύμναν και έλαμψε ολόκληρο, όπως η ράχη αναδυόμενου δελφινιού: όταν ο καντηλανάφτης έσπευδε ν’ ανάψει τα κεριά και τα καντήλια που έσβησαν απ’ τον αέρα, το ηλεκτρικό επανήλθε!

 

   Ο κόσμος παραληρούσε, λες κι έγινε θαύμα, λες κι ο ίδιος ο Πατριάρχης πρόβαινε εκ του Παναγίου Τάφου, βαστώντας στο κάθε του χέρι από μία δεσμίδα των τριάντα τριών κεριών, που συμβολίζουν τα χρόνια της επίγειας ζωής του Χριστού.

 

«Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος».

 

   Λάβαιναν το Φως, το λούζονταν χωρίς να καίγονται – όπως συμβαίνει πάντα όταν μια εστία φωτιάς ακουμπά στο δέρμα για ελάχιστο διάστημα.

***

   

***

   Αυτό λέει η Φυσική. Και φυσικά, ούτε η επαναφορά του ηλεκτρικού ρεύματος είναι θαύμα ή, αν προτιμάτε,  ε ί ν α ι  «θαύμα»: τεχνολογίας.

 

   Όμως ο Σωτήρης, ο μουγκός καντηλανάφτης, που δεν ήξερε από Φυσικές και τεχνολογίες, αδίκως τους έκανε νοήματα στο πέρας της Ακολουθίας. Όλοι νόμιζαν πως τους εύχονταν «Χριστός ανέστη» κι απάνταγαν «Αληθώς». Πού να ’ξεραν κι εκείνοι πόσο  «Αληθώς»  ήταν εκείνο το «Αληθώς», αφού δεν γνώριζαν την γλώσσα της σιωπής;

 

   Ο ψάλτης περίμενε τον παπά να φύγουνε παρέα, θα τρώγανε μαζί απόψε.

 

 «Μια χαρά αναστήσαμε και φέτος, πάτερ!» του είπε.

 «Είδες πώς έβγαλα το Φως;» αστειεύτηκε αυτός.

 «Μωρέ, θα σε ζήλευε κι ο Πατριάρχης!» χαχάνισε ο ψάλτης.

 

   Τότε το ηλεκτρικό τρεμόπαιξε…

 

 «Ήμαρτον, Κύριε!» μουρμούρισαν τρομαγμένοι.

 

   Έκλεισαν, κλείδωσαν, και σε λίγο αντήχησαν τα βήματά τους στο πλακόστρωτο.

 

   Η μαγειρίτσα της παπαδιάς περίμενε αχνιστή στα πιάτα…

Πριν την απολαύσουν, ο παπάς ανέγνωσε τον Κατηχητικό Λόγο του «ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν»  Ἰωάννου του Χρυσοστόμου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως:

   «Εἴ τις εὐσεβὴς καὶ φιλόθεος ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καὶ λαμπρᾶς πανηγύρεως… Πλούσιοι καὶ πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε· Ἐγκρατεῖς καὶ ῥάθυμοι τὴν ἡμέραν τιμήσατε· νηστεύσαντες καὶ μὴ νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολὺς, μηδεὶς ἐξέλθη πεινὼν. Πάντες ἀπολαύετε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως· πάντες ἀπολαύετε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Μηδεὶς θρηνείτω πενίαν· ἐφάνη γὰρ ἡ κοινὴ βασιλεία. Μηδεὶς ὀδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γὰρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδεὶς φοβείσθω θάνατον· Ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες. Ἀνέστη Χριστός καὶ χαίρουσιν Ἄγγελοι. Ἀνέστη Χριστός καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστός καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο. Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

 

  Την ίδια ώρα, ο Σωτήρης, ο μουγκός καντηλανάφτης, έφτασε στο καλύβι του και προσέπεσε στην εικόνα του Αναστάντος Χριστού. Μόνον εκείνος ήξερε την αλήθεια: όταν πήγε ν’ ανάψει τα κεριά και τα καντήλια που έσβησαν απ’ τον αέρα, την στιγμή που επανέρχονταν το ηλεκτρικό και ο παπάς έψαλλε το «Δεῦτε λάβετε φῶς», κοντοστάθηκε. 

  Τα βρήκε αναμμένα, σαν να μην είχαν σβήσει ποτέ…

 Αναδημοσίευση 

από το σπουδαίο περιοδικό  

Νέο Πλανόδιον 

 

~~~ 

 

* Σημείωση: Ο Δημήτρης Αλικάκος, που αναφέρεται στην αρχή του διηγήματος του Δημήτρη Σουλδάτου, είναι δημοσιογράφος και γνωστός Σκαπανέας της Αλήθειας και ως αρχισυντάκτης στα Ellinika Hoaxes. Το 2018 άρχισε μία επιτόπια έρευνα για το Αναστάσιμο Άναμα του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα. Η έρευνά του κατέληξε στο πόνημά του «Λύτρωση – Περί του Αγίου Φωτός» όπου καταδεικνύει ότι Αυτό ανάβει με ανθρώπινο χέρι -πιθανότατα με αναπτήρα. Του λόγου του το αληθές κατακυρώθηκε και με δικαστικές αποφάσεις όπου το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων διαψεύστηκε πανηγυρικά αφού έχασε όλες τις δίκες. 

   Στο βιβλίο του ο μαχητής της αλήθειας συγγραφέας, αναφέρει με την άδεια του εκδότη του και "τις επιπλέον αδιάσειστες αποδείξεις που δημοσιεύονται για πρώτη φορά". 

 

Ευχαριστούμε..!

  

Κριτική στην προϊούσα (και καλπάζουσα) ψυχιατρικοποίηση

Όταν η πρόληψη μετατρέπεται σε καθεστώς καχυποψίας* 

    Η είδηση ότι το Υπουργείο Παιδείας εξετάζει την καθιέρωση υποχρεωτικού ψυχιατρικού ελέγχου κάθε τρία χρόνια για όλους τους μόνιμους εκπαιδευτικούς παρουσιάζεται ως απάντηση σε ένα σοβαρό περιστατικό σε Γυμνάσιο Σερρών.

   Η προστασία των μαθητών είναι υποχρέωση της πολιτείας. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν πρέπει να υπάρχει μέριμνα, αλλά πώς. Και εδώ το προτεινόμενο μέτρο εγείρει σοβαρά προβλήματα.

   Πρώτον, επιστημονικά προβλήματα. Η σύγχρονη ψυχιατρική δεν διαθέτει έγκυρα και αξιόπιστα εργαλεία για μαζικούς, επαναλαμβανόμενους προληπτικούς ελέγχους “καταλληλότητας”. Η επιστημονική βιβλιογραφία αναγνωρίζει ότι η πρόβλεψη επικίνδυνης συμπεριφοράς είναι πιθανολογική, δυναμική που εξαρτάται από το πλαίσιο, και αναξιόπιστη σε ατομικό επίπεδο, ενώ καμία ψυχιατρική διάγνωση δεν συνεπάγεται αυτομάτως λειτουργική ή επαγγελματική ανικανότητα.

 Η ψυχική υγεία νοείται διαστασιακά και όχι με δυαδικούς όρους “ικανός / ανίκανος”, ούτε προβλέπεται με διοικητικά πιστοποιητικά. Η εξίσωση ψυχικής νόσου και επικινδυνότητας δεν είναι απλώς λανθασμένη, είναι επιστημονικά ξεπερασμένη.

   Δεύτερον, θεσμικά και εργασιακά προβλήματα. Το μέτρο μετατρέπει ένα ολόκληρο επάγγελμα σε κατηγορία υπό διαρκή επιτήρηση. Αντιστρέφει το τεκμήριο της επαγγελματικής επάρκειας: ο εκπαιδευτικός καλείται περιοδικά να αποδεικνύει ότι δεν είναι ακατάλληλος. Η παραπομπή σε «ειδική επιτροπή» χωρίς σαφή, διαφανή και ελέγξιμα κριτήρια ανοίγει τον δρόμο για αυθαιρεσία, στιγματισμό και υποβάθμιση χωρίς πειθαρχική διαδικασία.

   Τρίτον, διεθνώς και συγκριτικά, το προτεινόμενο μέτρο αποτελεί θεσμική εξαίρεση. Δεν εφαρμόζεται σε καμία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά ή την Αυστραλία. Η διεθνής πρακτική είναι σαφής: υπάρχει ιατρικός ή ψυχολογικός έλεγχος κατά την πρόσληψη και, ενδεχομένως, στοχευμένη παρέμβαση κατόπιν συγκεκριμένων ενδείξεων ή σοβαρών περιστατικών. Όχι όμως καθολικός και περιοδικός ψυχιατρικός έλεγχος όλων των εν ενεργεία εκπαιδευτικών.

   Ακόμη και σε επαγγέλματα υψηλού κινδύνου και ευθύνης, όπως η αστυνομία και τα σώματα ασφαλείας που φέρουν όπλο, δεν προβλέπεται οριζόντια, επαναλαμβανόμενη ψυχιατρική επιτήρηση του συνόλου του προσωπικού.

   Η απουσία διεθνούς προηγούμενου δεν είναι λεπτομέρεια· είναι ένδειξη θεσμικής προβληματικότητας.

   Τέταρτον, δεοντολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Ένα τέτοιο μέτρο δεν είναι ουδέτερο ως προς τις συμπεριφορές που παράγει. Ενισχύει το στίγμα γύρω από την ψυχική υγεία και δημιουργεί ισχυρά αντικίνητρα για τους εκπαιδευτικούς να αναζητούν έγκαιρα βοήθεια. Όταν η ψυχιατρική αξιολόγηση συνδέεται με έλεγχο, υπηρεσιακές συνέπειες ή ενδεχόμενη απομάκρυνση από την τάξη, η προβλέψιμη αντίδραση δεν είναι η πρόληψη αλλά η σιωπή, η απόκρυψη και η αποφυγή επαφής με υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

   Με αυτόν τον τρόπο, το μέτρο παράγει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που διακηρύσσει: αποδυναμώνει την έγκαιρη παρέμβαση, δυσχεραίνει τη θεραπευτική σχέση και μετατρέπει τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας από φορείς στήριξης σε φορείς επιτήρησης. Όταν ο/η ψυχίατρος λειτουργεί ως προέκταση του διοικητικού ελέγχου, η πολιτεία δεν προλαμβάνει τον κίνδυνο· τον μεταθέτει στο σκοτάδι, εκεί όπου είναι δυσκολότερο να εντοπιστεί και να αντιμετωπιστεί.

   Η πολιτική διάσταση είναι πολύ σημαντική. Η γενίκευση ενός μεμονωμένου ή αδιευκρίνιστου περιστατικού σε οριζόντιο έλεγχο 130.000 εκπαιδευτικών αποκαλύπτει μια βαθύτερη λογική: τη μετατόπιση από την κοινωνική πρόληψη στην πειθαρχική διαχείριση. Αντί η κυβέρνηση να επενδύσει σε δημόσιες δομές ψυχικής υγείας, σε σχολικούς ψυχολόγους, σε κοινωνική στήριξη και σε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, επιλέγει τη φθηνότερη και επικοινωνιακά βολική λύση: τον έλεγχο των ίδιων των εργαζομένων.

   Πρόκειται για μια κλασική νεοφιλελεύθερη αντιστροφή ευθύνης. Η πολιτεία αποσύρεται από τη συλλογική της υποχρέωση να στηρίζει το δημόσιο σχολείο και μεταφέρει το βάρος της «επικινδυνότητας» στο άτομο. Το πρόβλημα δεν είναι η υποστελέχωση, η εξουθένωση, η διάλυση των υποστηρικτικών δομών· είναι, υποτίθεται, η ψυχική κατάσταση του εκπαιδευτικού.

   Δεν πρόκειται για πολιτική πρόληψης, αλλά για πολιτική πειθάρχησης. Για ένα κράτος που αντί να προστατεύει τους εργαζόμενους της δημόσιας εκπαίδευσης, τους αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει απειλή. Και αυτό δεν είναι τυχαίο: η καχυποψία απέναντι στους δημόσιους λειτουργούς, και ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς, είναι διαχρονικό μοτίβο όταν το κράτος αδυνατεί ή δεν θέλει να επενδύσει στο κοινωνικό κράτος.

   Η πολιτεία οφείλει να προστατεύει τους μαθητές. Οφείλει όμως εξίσου να προστατεύει τη λογική, την επιστήμη και τα θεσμικά όρια. Η μαζική ψυχιατρικοποίηση ενός επαγγέλματος δεν είναι πρόληψη· είναι καθεστώς πειθάρχησης.

 

Η ουσιαστική προστασία των μαθητών 

δεν επιτυγχάνεται με μαζικές βεβαιώσεις 

και επιτροπές καταλληλότητας. 

Επιτυγχάνεται με:

1. ενίσχυση των σχολικών δομών ψυχικής υγείας,

2. υποστήριξη των εκπαιδευτικών που βιώνουν επαγγελματική εξουθένωση,

3. σαφείς και δίκαιες διαδικασίες παρέμβασης όταν υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις,

4. μια κουλτούρα εμπιστοσύνης, όχι καχυποψίας.

 ~~~

* αναδημοσίευση από το  e-lesxi2 Δ.Α.

"Ένας νέος που ψάχνει δουλειά" του Παναγιώτη Νεστορίδη

Μερικές φορές με τους νέους πρέπει να μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα που οι ίδιοι βλέπουν

  Μια μέρα έκανα την βόλτα μου στο κέντρο της Καβάλας. Τελείωνα το Λύκειο και καθώς περνούσα από το ανακαινισμένο μαγαζί –κέντρο διεθνή τύπου τότε– του Παπαδόγιαννη αποφάσισα να μπω μέσα. Δεν μπορούσα να φανταστώ την συνέχεια της ιστορίας που θα περιγράψω.

  Πρόσεξα στο ράφι ένα περιοδικό National Geographic που μου κέντρισε την προσοχή μου, τόσο ο τίτλος, όσο και η φωτογραφία. Ήταν η εποχή που ασχολούμουν με την προϊστορική αρχαιολογία και έκανα μια «έρευνα» για το τι έχει καταγραφεί για την περιοχή μου. Πρώτη φορά αγόραζα περιοδικό στα αγγλικά.

 

Ένα Άρθρο στα αγγλικά

  Στις παγωμένες ακτές του Καναδά, στη Νήσο Βανκούβερ, οι αυτόχθονες φυλές (όπως οι Nuu-chah-nulth) δεν έσκαβαν για χρυσό, αλλά «ψάρευαν» το νόμισμά τους από τον βυθό της λίμνης (Great Central Lake). Το νόμισμα αυτό ονομαζόταν Dentalium. Ήταν μικρά λευκά κοχύλια που έμοιαζαν εκπληκτικά με μικρά δόντια. Ζούσαν χωμένα στην άμμο του βυθού και οι Ινδιάνοι τα μάζευαν με μια απίστευτη τεχνική: χρησιμοποιούσαν μακριά κοντάρια με μια ειδική βούρτσα στην λίμνη, σαν σκούπα, για να τα εντοπίζουν σε βάθη που ξεπερνούσαν τα 20 μέτρα.

  Αυτό που κάνει την ιστορία συναρπαστική είναι η «λογική» αυτού του νομίσματος. Δεν είχαν όλα την ίδια αξία. Όσο πιο μακρύ ήταν το κοχύλι, τόσο περισσότερο άξιζε. Μάλιστα, η αξία δεν ήταν αναλογική αλλά εκθετική: ένα κοχύλι 6 εκατοστών άξιζε πολύ περισσότερο από δύο των 3 εκατοστών! Οι έμποροι της εποχής είχαν μάλιστα τατουάζ-χάρακες στα χέρια τους για να μετρούν το μήκος τους με ακρίβεια και να μην πέφτουν θύματα απάτης.

  Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν η τελετή Potlatch. Εκεί, ο πλούτος δεν μετριόταν με το πόσα μάζευες, αλλά με το πόσα χάριζες. Οι αρχηγοί μοίραζαν χιλιάδες τέτοια «δόντια» στους καλεσμένους τους. Για αυτούς, το να είσαι πλούσιος σήμαινε να έχεις τη δύναμη να προσφέρεις τα πάντα στην κοινότητα, εκμηδενίζοντας το προσωπικό σου απόθεμα για χάρη του κύρους.

  Αυτό το άρθρο μου άρεσε τόσο πολύ που ήθελα να διαβάσω (μεταφράσω) και τις λεζάντες. Και λόγω του ότι εκείνη την εποχή με είχε συνεπάρει και η σελιδοποίηση εντύπου (με Page Maker 6) ήθελα να μεταφέρω αυτή την μαγεία του περιοδικού και στην δική μου μαθητική εργασία με τα αρχαιολογικά.

  Μια μέρα σκάω μούρη σε έναν φίλο τυπογράφο και τον ρώτησα αν μπορεί να μου εκτυπώσει την εργασία μου. Μου λέει «δώσε το CD στον γιο μου να δει το αρχείο». Μετά από λίγο έρχεται ο γιος του και μου λέει: «Δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε αυτή την εκτύπωση, αυτό είναι για το National Geographic». Εκεί γέλασα και του λέω: «από εκεί εμπνεύστηκα, το βρήκες!» και έφυγα απογοητευμένος. Κι έτσι η εργασία έμεινε για πάντα σε αρχείο pdf.

 

Δύο μήνες μετά

  Μια μέρα χτυπά το σταθερό τηλέφωνο στο σπίτι. Μου λέει η μητέρα μου «έλα εσένα θέλουν στο τηλέφωνο». Μου λέει ο τυπογράφος: «σου έχω βρει δουλειά για δύο μήνες, στην τάδε εφημερίδα, η κοπέλα που κάνει σελιδοποίηση είναι να γεννήσει και θέλουν άτομο άμεσα, σε ενδιαφέρει;;;». Του λέω «πως θα πάω σε αυτή την εφημερίδα; Μόνο το επίθετο να με ρωτήσει θα με διώξει! Ο πατέρας μου είναι στα δικαστήρια με το αφεντικό αυτής της εφημερίδας!». 

  Απάντηση: «Άστο σε εμένα αυτό, έχω κάνει τις καλύτερες συστάσεις, πας σαν πακέτο. Κι αυτός Page Maker δουλεύει και δεν βρίσκει άτομο, είναι μοναδική ευκαιρία να βρεις δουλειά».

 

Πρώτη μέρα σε δουλειά

  Πηγαίνω στην εφημερίδα με έναν κόμπο στο λαιμό. Σκέφτομαι ‘τι θα με ρωτήσουν άραγε στη συνέντευξη;’. ‘Κι αν με ρωτήσουν… πως με λένε, τι θα απαντήσω;’. Δεν είχα ξανά δουλέψει ποτέ στην ζωή μου. Την σελιδοποίηση εντύπου την είχα απλά για χόμπυ, ‘τώρα είναι εργασία και μάλιστα σε εφημερίδα’. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν η πεποίθησή μου πως ’δεν θα με προσλάβουν για δουλειά’.

  Ένα απόγευμα χτυπάω την πόρτα και συστήνομαι στον διευθυντή της εφημερίδας.

  Του λέω «μου είπε ο τυπογράφος σας ότι ψάχνετε άτομο για δύο μήνες για την σελιδοποίηση της εφημερίδας σε Page Maker». Μου απαντά: «Ναι, έχεις δείγμα δουλειάς σου;». Λέω «Ναι, ορίστε το CD». 

  Φωνάζει την αρχισυντάκτρια και της δίνει το CD για να το εκτιμήσει. Αρχίζει να με ρωτάει πως λέγομαι και στην συνέχεια την καταγωγή μου, τον πατέρα μου και ξαφνικά αναφωνεί με έκπληξη: «Έλα ρε, ο Παναγιωτάκης είσαι;;;;». Του κουνώ το κεφάλι καταφατικά και παράλληλα φοβισμένος.

  «Έλα κάθισε» –μου γνέφει με μία κίνηση ευγενείας και χαράς. Μετά από λίγο έρχεται η αρχισυντάκτρια και λέει στο διευθυντή: «Το εγκρίνω, ξεκινάει άμεσα δουλειά από αύριο». Λέω διστακτικά στο αφεντικό: «ξέρετε, μου αρέσει και να γράφω κέμενα, θα μπορούσα παράλληλα να αρθρογραφώ και στην εφημερίδα σας;». Η απάντηση ήταν κοφτή: «Α, για αυτό δεν αποφασίζω εγώ, περίμενε…» και ξανά καλεί την αρχισυντάκτρια στο γραφείο του. Τις λέγει: «Ο Παναγιωτάκης ενδιαφέρεται να ενασχοληθεί και με την δημοσιογραφία». Η απάντησή της επίσης κοφτή: «Ας φέρει κείμενά του να τα δω».

  Λέω κι εγώ: «Συγνώμη, σας έχω δώσει την εργασία μου, πέραν της σελιδοποίησης, τα κείμενα είναι όλα δικά μου». Απάντηση: «Α δεν το ήξερα, θα τα δω αμέσως». Μετά από λίγο ξανά έρχεται και λέει στο διευθυντή: «Μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, αλλά, χρειάζεται να τον εκπαιδεύσω. Για αρχή ας ξεκινήσουμε με την σελιδοποίηση και βλέπουμε».

  Τελικά έμεινα στην εφημερίδα πέντε χρόνια. Πήγαινα το πρωί με χαρά γιατί το κλίμα στο χώρο εργασίας μου ήταν σαν «οικογένεια». Ήμουν ο μικρότερος άλλωστε, όλοι με αγαπούσαν.

 

Ο Ρόλος της εκπαίδευσης

  Μπορεί να ήμουν ανάμεσα στους χειρότερους μαθητές στο Γυμνάσιο, ωστόσο μία καθηγήτρια μου έμαθε να αγαπώ την ιστορία και με παρακίνησε να γράψω και εργασία με το θέμα αυτό στο τέλος Γυμνασίου. Αυτό ήταν ένα εφόδιο, που διέκρινε η φιλόλογός μου στο Λύκειο και με στήριξε παρακινώντας με να γράψω την εργασία για τα προϊστορικά στο Λύκειο. Και αυτό έγινε αφορμή να με προσέξει η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας που με αγάπη με μετεκπαίδευσε στο να μπορώ να διαχειρίζομαι τον γραπτό λόγο. Στην αρχή στην εφημερίδα ένιωθα ότι γράφω 2-3 διαγωνίσματα στην έκθεση κάθε μέρα. 

  Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε μία συνέντευξή του, είχε σημειώσει πολύ ορθά μεταξύ άλλων: «(…) Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση! Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη – και στο πανεπιστήμιο ακόμη – τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει».

Επίλογος

  Όταν κάθεσαι να γράψεις κάτι –ένα κείμενο, μια αφήγηση, το μόνο που έχει σημασία είναι να ξέρεις το «γιατί» το κάνεις. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να εντυπωσιάσεις ή να διαφημίσεις πόσο άλλαξες, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι. Η δουλειά είναι να σκάβεις βαθιά, σαν το παιδάκι που ρωτάει συνέχεια «γιατί», μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω σου. Μόνο αν καταλάβεις την ιστορία του άλλου σε βάθος, θα μπορείς και να την διατυπώσεις και σωστά.

  Αυτό βέβαια έχει ένα τίμημα. Θα βρεθείς συχνά ανάμεσα σε αντίθετα στρατόπεδα που το μόνο που θέλουν είναι να φωνάζουν. Αν δεν διαλέξεις πλευρά, θα σε «κράξουν». Αλλά ο δίκαιος δρόμος δεν είναι ο κώδικας των δικηγόρων ή οι γραμμές των πολιτικών· είναι να μπορείς να βλέπεις τον άνθρωπο καθαρά κι άμεσα. Ακόμα κι αν μερικές φορές νιώθεις ότι κουράζεις τους άλλους επειδή τους αναγκάζεις να σκεφτούν, μην κάνεις πίσω. Είναι προτιμότερο να είσαι ένας «περίεργος» χαρακτήρας που κράτησε την αξιοπρέπειά του, παρά να γίνεις μέρος μιας μάζας που απλώς κάνει θόρυβο. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να ξέρεις ότι δεν χρησιμοποίησες τον λόγο σου για να κερδίσεις κάτι, αλλά για να βγάλεις μια άκρη στο χάος.

  Για εσένα που ψάχνεις δουλειά σήμερα και νιώθεις ότι ο κόσμος σου κλείνει την πόρτα στα μούτρα, το πρώτο που πρέπει να θυμάσαι είναι να μην αφήσεις την απόρριψη να σου διαβρώσει το «γιατί». Οι περισσότεροι γύρω σου θα σου πουν να γίνεις «ευέλικτος», να φτιάξεις ένα βιογραφικό που να μοιάζει με διαφήμιση, να μάθεις να «πουλάς» τον εαυτό σου σαν προϊόν. Μην τους ακούς τυφλά. Αν μετατραπείς σε προϊόν, θα καταλήξεις να έχεις ημερομηνία λήξης.

  Η δουλειά δεν είναι μόνο τα προς το ζην· είναι ο τρόπος σου να παρεμβαίνεις στον κόσμο. Ακόμα κι αν η αγορά εργασίας μοιάζει με έναν κώδικα που δεν σε δέχεται, εσύ μάθε να διαβάζεις τη δομή της. Μην ψάχνεις απλώς μια θέση, αλλά ψάξε να καταλάβεις πού χρειάζεται η δική σου ματιά, το δικό σου «γιατί». Αν ξέρεις ποιος είσαι και τι μπορείς να προσφέρεις σε βάθος, τότε καμία συστημική άρνηση δεν μπορεί να σου αφαιρέσει την αξία σου.

   Μην φοβάσαι να είσαι ο «περίεργος» που ζητάει να καταλάβει την ουσία της δουλειάς του και όχι απλώς να εκτελεί εντολές. Στην αρχή ίσως σου κοστίσει, ίσως σε κουράσει η αναμονή, αλλά η μόνη δουλειά που αξίζει είναι αυτή που δεν σου ζητάει να παραδώσεις την αξιοπρέπειά σου στην είσοδο. Κράτα τη σκέψη σου καθαρή και τη δομή σου ακέραιη. Όταν τελικά βρεις τη χαραμάδα για να μπεις, φρόντισε να είσαι έτοιμος όχι απλώς να δουλέψεις, αλλά να αλλάξεις τον χώρο γύρω σου με τη δική σου αλήθεια. Το «παρελθόν» κάποιων άλλων που πάλεψαν πριν από σένα, είναι η απόδειξη ότι ο Λόγος και η επιμονή στο δίκαιο, στο τέλος, είναι τα μόνα όπλα που δεν σκουριάζουν.

   Επειδή αρθρογραφούσα σε εφημερίδα κι έγραφα κι εγώ κείμενα, θα κλείσω με μια φράση του Jean Pierre Vernant: «Μια συλλογή κειμένων είναι λίγο σαν τη ζωή: μια σύνθεση από "κομμάτια κι αποσπάσματα". Παρ' όλα αυτά, ακόμα και μέσα στο δισάκι που κουβαλάει ένας ζητιάνος, όπου θα πιστεύαμε ότι ρίχνει ό,τι του πέφτει στα χέρια, υπάρχει μια τάξη· και η τάξη που είναι προϊόν τόσο της επιλογής όσο και της τύχης, για όποιον ξέρει να παρατηρεί, αποκαλύπτει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την ιδιαίτερη πορεία ενός ανθρώπου».

 

 

 ***

 

  

 Ο Παναγιώτης Νεστορίδης  

 

είναι ένας πολυτάλαντος άνθρωπος των σύγχρονων ψηφιακών μέσων. Παλιός ραδιοφωνατζής -ως πιτσιρικάς πειρατής- ακουγόταν με τον πομπό του στα Καβαλιώτικα FM σε όλη την πόλη.  Έχει εικοσαετή επαγγελματική εμπειρία ως Videographer, Video
παραγωγός, μοντέρ, (filming, editing & post production), επόπτης ροής προγράμματος, σκηνοθέτης,  δημοσιογράφος έντυπων, ηλεκτρονικών και τηλεοπτικών μέσων. Επίσης έχει εργαστεί ως ανεξάρτητος ντοκυμαντερίστας σε δικές του θεματικές. Έχει αναπτύξει όλα τα παραπάνω προσόντα του και σε πανελλαδικούς τηλεοπτικούς και Κυπριακούς σταθμούς. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες στην σύνθεση, ως γραφίστας, στην σελιδοποίηση κα.

   Είναι μέλος της ΚΟΦιΨΥ από το 2021. 

 

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η Ετήσια Συνέλευση της ΚΟΦιΨΥ

Σε λίγο καιρό κλείνουμε την έβδομη χρονιά

που το κοινωνικό έργο μας

ενισχύει, ενδυναμώνει και συμπαραστέκεται

προς τα πρόσωπα που έχουν ανάγκη

των υπηρεσιών ψυχικής υγείας

και των οικογενειών τους.

Παρά τις αντιξοότητες, τις καθυστερήσεις

και τις αναβολές λόγω

των δυσμενών κοινωνικών ζητημάτων

που διαρκώς ανακύπτουν

από την οικονομική κρίση,

η ΚΟΦιΨΥ συνεχίζει να πασχίζει

για την βελτίωση και την ενίσχυση

των συνθηκών

στις δημόσιες και ιδιωτικές δομές

της Ψυχικής Υγείας...

Η φιλόξενη αίθουσα της Λ.Σ.Γ.

 

 Σιγά-σιγά μαζεύεται ο κόσμος της ΚΟΦιΨΥ...

 

Η κατάθεση του πρώτου μέρους του Απολογισμού

Πεπραγμένων του ΔΣ, δια της φωνής της συμπροέδρου ΔΣ

Ευαγγελίας Καπετάνου. Με το γνωστό λιτό και απέριττο

ύφος της, αφηγείται το έργο της ΚΟΦΙΨΥ

παραμένοντας με κομψό τρόπο στο ουσιώδες.

Τι δεν έκανε η ΚΟΦιΨΥ; Γιατί δεν μπόρεσε

να εμποδίσει την καταστροφή

της Δημόσιας Ψυχικής Υγείας;

Κρίσιμα ερωτήματα που τέθηκαν

με (φαινομενικό) στόμφο για τα μεγέθη μας.

Όμως οι απαντήσεις που έδωσε στον απολογισμό,

μιλώντας για την πολιτική διαχείριση της Υγείας,  

ο Αρχιτέκτονας και συμπρόεδρος ΔΣ

Ευάγγελος Άκης Ασπρογέρακας,

από αύριο θα ζεματίζουν 

όλες τις δειλιασμένες σκέψεις

 που τυχόν θα τολμήσουν να ορθωθούν  

απέναντι στα συνειδητοποιημένα μέλη 

της ΚΟΦιΨΥ. 

Ένας θερμός χαιρετισμός προς το Σώμα της Συνέλευσης

από την Λαϊκή Συνέλευση Γκύζη. 

Διά στόματος του Τοπογράφου Μηχανικού 

και αγωνιστή στην γειτονιά του Γκύζη, 

Δημήτρη Βλάχου.

Αυτόν τον καιρό ο Δημήτρης  

-με τον ήπιο και σεμνό του τρόπο-

 συντονίζει τις δράσεις 

του υπερδεκαπενταετούς φορέα...

Εμφανώς κουρασμένος από τις έντονες 

εργασιακές συνθήκες της δουλειάς του,

ο Μεταλλειολόγος Μηχανικός  

και Έφορος Οικονομικών της ΚΟΦιΨΥ

Νικόλας Γεωργίου.  

Δύσκολο το νυχτοκάματο

στο στρώσιμο νέων σιδηροτροχιών! 

Η φωτογραφία είναι μετά την εκφώνησή του

 της έκθεσης του Ετήσιου 

Οικονομικού Απολογισμού 

του σωματείου προς το Σώμα.

Η Κατάθεση Βιωμάτων έχει ανάψει!

 Ο πρόεδρος της Συνέλευσης 

και μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής

αλλά και εργαζόμενος στο ΕΜΠ, 

Ναζίμ Ζαζά  

 αφηγείται την συγκινητική ιστορία

δύο μελών της ΚΟΦιΨΥ.  

Αφορά τις δύο περασμένης ηλικίας και μόνες 

επιστημόνισσες αδελφές 

(η μία Αρχιτέκτων μηχανικός και ή άλλη Παθολόγος), 

που διαδοχικά και αλληλέγγυα 

η μία με παθολογικά προβλήματα

 φροντίζει την άλλη με ψυχικά ζητήματα.

Στα δεξιά ο πρόεδρος της Εξελεγκτικής Επιτροπής

Πανάγος Μιχελής

αμέσως μετά την αναφορά του προς το Σώμα ότι: 

"Μετά τον τακτικό έλεγχο της Επιτροπής μας 

όλα τα οικονομικά πεπραγμένα

του ΔΣ ευρέθησαν σωστά".

Από αριστερά η κα Καλλιόπη Μιχελάκου 

από την Επιτροπή Δικαιωμάτων της ΚΟΦιΨΥ,

δίπλα της ο κος Ναμντάρ Σετκσίν

από την Ελληνική Κουρδική κοινότητα 

και στην μέση ο σκηνοθέτης και ηθοποιός 

κος Νεκτάριος Σουλδάτος  

Η Ευαγγελία Καπετάνου,

Ασυρματίστρια-Μαρκόνι του Εμπορικού Ναυτικού

με την χαρακτηριστική της άνεση

αφηγείται μία πραγματική ιστορία:

πως μπορεί να γίνει όλόκληρη περιπέτεια

για την οικογένεια μία απλή παράδοση ρουχισμού

σε πάσχοντα που νοσηλεύεται σε δημόσιο νοσοκομείο.

Η ίδια αναγκάστηκε να δηλώσει τον θεσμικό της ρόλο

ως προέδρου εγκεκριμένου σωματείου,

προκειμένου να της δοθεί η άδεια για να εισέλθει

και να παραδώσει αυτοπροσώπως καθαρό ιματισμό

σε μέλος φιλικού συλλόγου -ΣΟΨΥ- άλλης πόλης

που νοσηλεύτηκε στην Αθήνα.

Δηλαδή για μία οικογένεια, ένας πολίτης,

ένας συνάνθρωπος μας

χωρίς επίσημη θεσμική “αναγνώριση”

δεν αναγνωρίζεται με δικαιώματα συναλλαγής!

 Ξεκινάμε με αγωνιστικούς 

χαιρετισμούς  την γιορτή μας...

Οι ρυθμοί του Σκα μας ξεσηκώνουν 

στο χορό! Στα αριστερά αριστερά

της εικόνας

 η καλή μας dj, η Δέσποινα!

...και του Χρόνου..!